Emerytura czy wegetacja. 

Emerytura. Dla wielu z mojego pokolenia (a mam jeszcze jakieś 10 lat do emerytury) marzenie do szybkiego spełnienia. I to było prawdziwe jeszcze kilka lat temu. Cel sam w sobie, stałe pieniądze, wolny czas i korzystanie z niego według swoich upodobań.

   To wszystko było jeszcze niedawno prawdą. Pomału jednak to wszystko się zmieniło. System emerytalny jest niewydolny. W tym systemie coraz mniej pracujących musi wypracować na coraz większą gromadę emerytów. I nie jest to niczyja wina. Nasze społeczeństwo się starzeje, przyrost naturalny jest ujemny.

   Oznacza to jedno: wegetację w wieku emerytalnym. Poniższy wykres pokazuje przykładowe wydatki wtedy, kiedy jeszcze pracowaliśmy.

Jednak po przejściu na emeryturę nasze dochody spadną o 50%-70%. Takie będą emerytury w najbliższych latach. Nie możemy jednak zmniejszyć na emeryturze naszych wydatków proporcjonalnie, o 50%. Bo nasze niektóre koszty pozostaną stałe. Np. czynsz, opłaty około czynszowe, wyżywienie (patrz wykres poniżej).

   A więc czeka nas cięcie niektórych pozycji w naszych wydatkach. Najpewniej przyjdzie nam zrezygnować z rozrywki, turystyki (wczasy), kultury. Ograniczyć trzeba będzie wydatki na ubrania, jazdę samochodem. Ten proces pokazuje poniższy wykres.

   Dzisiaj jedyną alternatywą dla emerytalnej wegetacji jest wcześniejsze zadbanie o zbudowanie dodatkowego kapitału emerytalnego. W najlepszej sytuacji są ludzie młodzi. Jeśli rozpoczną to robić dziś, mają dużą szansę, aby emerytura z ZUS-u była tylko uzupełnieniem do ich prywatnej emerytury.

   I na koniec dwa słowa refleksji? Można się oburzać, nie zgadzać, protestować, psioczyć na rządzących. Ale nic z tego nie wyniknie, ponieważ kasa jest i będzie pusta. Nie wynika to zniechęci poszczególnych rządów do generacji emerytów, ale ze struktury naszego społeczeństwa. Można jednak wziąć wszystko w swoje ręce. Teraz.